Je band plakken en je bed opmaken, kan dat tegelijk?

“Wat kan jij veel tegelijk. Knap zeg!” De oudere vrouw kijkt me bewonderend aan. “Dank u”, floep ik eruit en glimlach naar haar.

Ik stap de trein uit en vraag me af wat ze bedoelde. Wat deed ik dan eigenlijk? Ik las toch gewoon een boek?

Terwijl ik de trap op ga naar de stationshal, doe ik m’n boek in m’n tas, rits m’n tas dicht en hijs m’n tas op m’n rug. Ik rits m’n jas dicht. Bovenaan de trap sta ik stil (inderdaad: mega vervelend mensen die opeens stil staan ;)).

Dit.

Dit bedoelde ze, denk ik.

Zonder er bij stil te staan (figuurlijk gesproken) doe ik vanalles tegelijk! Nou is dat technisch gezien niet allemaal echt tegelijkertijd want onze hersenen kunnen niet multi-tasken, alleen switch-tasken.1

Eerder schreef ik over je druk ‘voelen’ vs het druk ‘hebben’. Daarin schreef ik ook dat switch-tasken, even tussendoor – een mailtje sturen,  telefoon checken, je TODO lijst updaten, antwoord geven op de vraag van je collega, je agenda bijwerken – energie kost. Je denkt dat je lekker bezig bent en twee dingen tegelijk doet, maar dat is niet zo. Je hersenen kunnen namelijk maar één informatieverwerkend proces tegelijk aan.

Misschien denk je nu: lopen en praten zijn toch twee taken? Die kun je toch tegelijk doen?

Dat klopt, maar lopen is een geautomatiseerd proces. Zodra je op een megadruk kruispunt staat en er onverwachts een fietser voorbij sprint, stop je (al is het soms maar een fractie van een seconde) met praten. Op dat moment schakelen je hersenen van het praten naar het lopen. Het lopen is op dat moment een informatieverwerkend proces en dan praat je dus niet (of je botst tegen de fietser aan).

Was dat wat ik deed in de trein tijdens het lezen dan ook een automatisch proces?

Ik herrinner me dat, terwijl ik m’n boek aan het lezen was, de trein vaart minderde waardoor ik wist dat we er bijna waren. Zonder m’n boek weg te leggen, pakte ik m’n telefoon uit m’n jaszak en stopte die in m’n tas. Graaiend in m’n andere jaszak haalde ik m’n ov tevoorschijn.

Zonder daar echt bij stil te staan verrichte ik allerlei handelingen. Maar als ik er over nadenk, wéét ik wel die dingen gedaan heb. Was ik dan met m’n volle aandacht nog bij m’n boek? Als dat het geval was, dan moet dat betekenen dat ik die handelingen zo vaak gedaan heb dat ik ze geautomatiseerd heb! Of heb ik eigenlijk die laatste bladzijde van m’n boek niet zo goed gelezen?

Ik weet het niet, maar eigenlijk staan beide opties me niet zo aan. Waarom wil ik die dingen zo graag tegelijkertijd doen? Ja, oké, ik vond m’n boek interessant en ik wilde eigenlijk niet stoppen met lezen. Maar was het echt nodig om m’n telefoon te verplaatsen van m’n jas naar m’n tas? En was het echt nodig om alvast m’n ov te pakken?

Nee en nee.

Lekker belangrijk..

Tja, het lijkt misschien iets onbenulligs, maar ik vind het wel belangrijk. Tegenwoordig lijkt het vaak zo te zijn dat, hoe meer je tegelijkertijd doet, hoe beter.

Als je je band aan het plakken bent en je zou ondertussen je bed op kunnen maken zou je dat dan doen? Scheelt weer tijd! Maar tijd voor wat? Wat doe je met die tijd die overblijft? Opvullen met andere dingen die je gelijktijdig kunt doen? Doelloos op je telefoon scrollen? Meer mailtjes beantwoorden zodat je meer antwoorden krijgt en er weer meer mailtjes binnen komen?

Misschien denk je dat je dan eindelijk Spaans gaat leren, dat ene boek gaat lezen of eerder naar bed zal gaan. Maar is dat echt zo?

Ik denk van niet. Ik denk dat je steeds minder goed weet wat je met momenten van ‘even niks’ moet doen. Ik denk dat je de stilte steeds spannender gaat vinden en meer en meer je best gaat doen om de stilte te vullen.

Ik vind stilte soms heel erg confronterend en dan vul ik het ook graag op, maar ik denk dat het essentieel is om met stilte om te leren gaan. Ik zoek de stilte bewust op en ik doe m’n best om bewust te leven (zie de ondertitel van m’n website 😉). Bij bewust leven hoort voor mij aandacht hebben voor wat ik doe, aandacht hebben voor m’n omgeving en de mensen om me heen.

Als ik met Anthony op de bank zit, wil ik naar hem luisteren en horen hoe zijn dag was. Als ik met de hond wandel, wil ik zien hoe hij enthousiast kwispelend op een andere hond afrent. Als ik kook wil ik de geuren ruiken die er uit de pan komen. Als ik een boek lees, wil ik begrijpen wat er staat.

Hoe minder tegelijk, hoe beter.

Grappig. Die vrouw in de trein moest eens weten. Zij dacht me gewoon een bewonderend complimentje te geven. Vervolgens spendeer ik een uur reflectietijd aan dat ene zinnetje, me afvragend of ik dat als een compliment wil opvatten..

Ik schrijf er zelfs een blog over!

Maar: zonder tussendoor m’n email, whatsapp of social media te checken!
Blijft er mooi tijd over om in dat boek te lezen.

#monkeymindmonday

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s