Waarom rennen voor de trein best oké is

‘Eet nou maar.’
‘Nee. Ik kan nu niet eten.’

Alles in me blokkeert. We moeten echt nu gaan, anders missen we de trein.

Ik wacht totdat de jongen terugkomt met 3 plastic bakjes (-1 op de plastictarier teller) en gooi het overige eten in de bakjes. Ik doe m’n jas aan, hijs m’n backpack op m’n schouders en ren nog net niet naar buiten.

Dit is niet een als-ik-de-trein-mis-pak-ik-de-volgende-wel situatie. Deze Chinese sneltrein gaat maar 3x per dag en kost heel wat meer dan een enkeltje Amsterdam. Deze trein missen betekent heel wat uren wachten en heel wat euro’s armer.

We komen aan bij de ticketscanner, waar blijkt dat ons kaartje niet werkt. Dat betekent terug naar buiten, naar de kassa, weer terug naar de ticketscanner om vervolgens door de bagage check te gaan waar helaas een rij staat. We besluiten om het voorbeeld te volgen van locals; gedrag waar wij ons eerder nogal over verbaasden. Maar we doen het. We piepen ongegeneerd voor.

We werken ons een weg langs de stilstaande mensen op de roltrap en sprinten zo goed en zo kwaad als het kan door de overvolle hal naar het perron. Inchecken kan tot 5 minuten voor de vertrektijd van de trein. De trein vertrekt om 13.16. Wij checken in om 13.08. We zijn net bij onze stoelen in de trein als de deuren sluiten.

M’n handen trillen.

Ik kijk naar Anthony die er vrij relaxed uitziet. Hoe kan dat nou toch?

Ik merk dat ik baal. Waarvan? Van die stress? Tja, die versnelde adem en onrust voelen niet echt lekker. Maar er is ook iets anders. Een soort jaloezie. Waarom voel alleen ik dit en Anthony niet?

Anthony en ik ervaren tijd en stress op een andere manier. Hoewel dat niks nieuws is, blijft het me soms verbazen hoe anders we op dingen reageren.

Wat maakt dat de ene persoon gevoeliger is voor de ervaring van stress dan de andere persoon? Zijn het genen? Is het aangeleerd? Is het te veranderen? En eigenlijk nog relevanter: is het nodig om dit te veranderen?

Stress staat vaak in een negatief daglicht. Het wordt geassocieerd met ongelukkigheid en heel veel westerse chronische ziektes.

Maar!
(Gelukkig is er een maar)
Er is ook goed nieuws.

Er zijn meerdere vormen van stress en stress is niet per definitie slecht. Stress wordt pas ongezond als het chronisch wordt. Als je lichaam de uitknop niet meer kan vinden. Als het constant (al dan niet bewust of op de achtergrond) aanwezig is.

Daar staat tegenover dat er dus ook zoiets bestaat als acute, kortdurende, en jawel ‘gezonde’ stress! Deze vorm van stress zorgt ervoor dat je interne systemen even heel hard hun best gaan doen. Daarna wordt de balans snel weer hersteld en daarmee heb je jezelf een prikkel gegeven. Je aanpassingsvermogen is versterkt. Acute stress helpt je om flexibeler om te gaan met situaties en je lichaam en geest worden er sterker van. Denk aan sporten, koud douchen, een keer een maaltijd overslaan, dingen doen die buiten je comfort zone liggen..

Hmm.. Dus acute stress is goed en chronische stress niet.

Ik denk nog eens een keer na over mijn ‘treinstress’. Is dit dan chronische stress of acute stress? Als ik er over blijf malen, dan wordt het uiteindelijk wel chronische stress. (Ik zou eigenlijk hier m’n verhaal dus moeten stoppen. Niet meer over malen. Punt erachter. Acute stress in plaats van chronische. Anyways, ik maak m’n verhaal voor de vorm toch even af.) Bij nader inzien realiseer ik me dat die (acute) stress ervoor heeft gezorgd dat ik in actie kwam en dat we de trein hebben gehaald! Dus ook al voelde het misschien op het moment zelf niet zo lekker, die stress had wel degelijk een functie en was zelfs heel erg nuttig!

Ik kijk uit het raam terwijl de trein vaart maakt. In plaats van te balen van die stress, kan ik dus ook dankbaar zijn voor die stress. Het is nuttig en het helpt me. Zonder die stress hadden we de trein waarschijnlijk gemist!

Ik voel m’n schouders ontspannen en ik glimlach. Hier gaat het om. Als ik vast hou aan het idee dat die stress niet goed is, blijft die stress bestaan en wordt het dus mogelijk chronische stress omdat ik me er druk over blijf maken. Als ik in kan zien dat die stress me juist heeft geholpen en z’n doel heeft gediend dan heb ik die stress opeens niet meer nodig. Dan was het tijdelijke, acute stress. Nuttig.

Ik pak m’n thermoskan en schenk een kop thee voor mezelf in. Ik zet m’n koptelefoon op en zoek een rustig muziekje op m’n telefoon. Voordat ik de muziek aanzet kijk ik Anthony met m’n liefste glimlach aan en vraag of hij m’n schouders wil masseren. (Hey, stress en schouders, je kent het wel he? ;)). Hij doet het.

Dus, tja.. Is stress vervelend en slecht? Het hangt er vanaf. Het helpt je in ieder geval al enorm als je de voordelen van de stress kunt inzien en kunt benutten;)

#monkeymindmonday

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s