Ben je wat je doet?

Toen ik 4 was ging ik op dansles. Volgens m’n moeder wilde ik dat al vanaf het moment dat ik kon lopen en praten. Afgezien van één pauze van ongeveer een jaar, ben ik altijd dansles blijven volgen. Dat is, tot eind 2016. Ik was toen 28.

Op een bepaald moment was dansen een heel groot onderdeel van m’n leven geworden. Zo groot zelfs, dat dansen niet meer alleen was wat ik deed. Ik had me met het dansen geïdentificeerd, het voelde alsof ik dat dansen was. Het was wie ik was.

Misschien vraag je je af waar dit toe leidt, waarom ik dit hier deel. Maakt het iets uit dat ik voelde dat ik dat was? Is er een verschil tussen iets doen en iets zijn?

Het antwoord is ja.
Big time.
Ja.

Denk er eens over na. Alles wat je doet kun je veranderen. Alles wat je bent niet. Dat lijkt op papier misschien een klein verschil, maar in de praktijk is dat een heel groot verschil.

Iedereen creëert zijn eigen identificaties. Ze kunnen gaan over hobbies, werk, relaties of spullen. Vul zelf maar in: ‘Ik ben .. man/vrouw/consultant/bakker/yogadocent/moeder/vriendin van..’. Waarschijnlijk heb je ook iemand wel eens horen zeggen ‘waar sta je geparkeerd?’? Alsof ‘jij’ ergens geparkeerd staat in plaats van ‘de auto’.

Het lijken kleine dingetjes in taal, maar al deze dingen bij elkaar vormen het ‘pakketje’ van wat jij jezelf noemt. We vinden identificaties fijn en handig. Het helpt om dingen duidelijk te maken en te structureren. We kunnen daardoor dingen in hokjes plaatsen en categoriseren. Dat is absoluut handig.

Denk je maar eens in. Het zou behorlijk lastig worden als niemand zichzelf zag als ‘man’ dan wel ‘vrouw’. In welke kleedkamer hoor je dan thuis? (Of zouden gescheiden kleedkamers overbodig worden?). En in de relatie met je vriend ben je partner, niet moeder. Maar in de relatie met je kind ben je juist moeder, niet partner. Dus ja, al die labeltjes zijn best wel praktisch.

En toch is het heel goed om je bewust te worden van de labels die jij jezelf geeft. Want wat gebeurt er als je je baan verliest? Wat gebeurt er als je partner of kind overlijdt? Wat gebeurt er als je je huis of je auto verliest? Wie ben jij zonder die relaties, zonder je werk, zonder je spullen?

Wat blijft er over?

Het is niet makkelijk om bij stil te staan, maar wel heel zinvol. De vraag is natuurlijk een paradox omdat er geen antwoord op te geven is.

Toen ik erachter kwam dat ik me identificeerde met dans, was dat omdat iemand me non-stop de vraag ‘Wie ben jij?’ aan het stellen was. Dit was tijdens een NLP oefening en ik weet nog dat ik in tranen uitbarstte toen ik erachter kwam dat ik me dus identificeerde met dansen. Die realisatie vond ik moeilijk. Wat betekende dit? Wie was ik als ik niet meer zou dansen?

Ik kon daar natuurlijk geen antwoord op geven en ik was toen ook zeker niet van plan om daarachter te komen door te stoppen met het volgen van danslessen. Ik was me ervan bewust en dat was op dat moment genoeg.

Begin 2017 ben ik gestopt met de danslessen die ik toen volgde. Dat ontstond vooral uit noodzaak, aangezien ik voor langere tijd op reis ging. Eenmaal terug in Nederland, was alles zoveel veranderd, dat de oude situatie zoals ik die had achtergelaten niet meer bestond. Datgene waar ik me zo lang aan vast had gehouden, dat was er niet meer. De persoon die ik was voordat ik op reis ging, die was er niet meer. Ik was veranderd en de omgeving was veranderd.

Ik vond dat, en vind dat soms met vlagen nog steeds, moeilijk. Ik volg inmiddels al 2,5 jaar geen vaste danslessen meer en soms merk ik opeens dat ik het mis. Af en toe ga ik dan een proefles ergens volgen om te kijken of ik het weer wil oppakken. Maar op de een of andere manier is dat toch meestal niet wat ik op dat moment wil.

Ik kijk er daarom nu anders naar. Als ik dat gemis ervaar, probeer ik te achterhalen wat het is dat ik precies mis. Is het het bewegen op muziek? Het samen zijn met vriendinnen? Connectie voelen met mezelf of juist met anderen? Het voelen van het ritme van de muziek? Het laten gaan van m’n emoties?

Als ik weet waar ik behoefte aan heb, kan ik daar gehoor aan geven. Ik kan contact zoeken met vriendinnen, naar een festival gaan, gaan sporten, hard muziek aanzetten in huis, emoties de vrije loop laten of de yogamat op stappen.

Doordat ik de afgelopen jaren minder tijd heb besteed aan dansen, is er meer ruimte gekomen voor andere dingen, waaronder yoga. Ik denk niet dat ik zo diep de yoga in had kunnen duiken als ik tegelijkertijd met dezelfde intensiteit was blijven dansen. Yoga heeft m’n leven absoluut verreikt en daar ben ik heel erg dankbaar voor.

Het is niet zo dat yoga dansen voor mij heeft vervangen. Dat zal het nooit doen. Ik hou nog steeds enorm veel van dansen en dansen zal altijd een bijzondere plek hebben in mijn hart en in mijn leven, ook al volg ik op dit moment geen danslessen.

Maar ik heb inmiddels wel ontdekt dat ik, ook als ik niet dans, nog steeds ‘mezelf’ ben.

Soms is het nodig dat er eerst een deur dichtgaat, zodat er een andere open kan gaan. Zodat je in kunt zien dat je veel meer bent dan je relaties, je werk, je spullen. Je kunt opeens inzien dat er meerdere wegen naar Rome leiden, dat er veel meer mogelijk is dan je ooit had gedacht. De mogelijkheden zijn dan eindeloos.

Feit blijft dat we identificaties, labels, categorieën voor de buitenwereld nodig hebben. Voor de buitenwereld ben ik een vrouw, ben ik Jorine, ben ik yogadocent. Voor m’n ouders ben ik kind. Voor Anthony ben ik partner.

Er is vanalles dat ik ben en tegelijkertijd ook vanalles dat ik niet ben.
En dat is helemaal prima.
Ik ben wie ik ben.

En weet je wat?
Daar ben ik trots op. 😊

#monkeymindmonday

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s